وقتي تو نيستي

نه هست هاي ما

چونان که بايدند

نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض مي خورم

عمري است

  شـایـد، نـشــانـی از تـــو بـجــویــَم

  هــی پـشت ِ پنجـــره می آیم

  شاید، شـمـیـم ِ پـیـرهـنـت را

  کالسـکـه ی نـســیــم، فـرو آرَد ...

  هــی چـشـم ِ خـود، بـه جــادّه می دوزم 

  زان دور دست ِ سـاکـــت و وَهــم آلـــود

  گــــرد و غـبــار ِ پــای ِ ســـواری نیـسـت؟

  آیـــا، کبــوتــر ِ صـحـرایــی

  زانـســوی ِ ابــری ِ بــارانــی

  مـکـتــوب ِ یــار؛ 

  نـیـاورده ســت؟

  .....

  هــی پشـت ِ پـنجــره می آیم 

  هـی پـشـت ِ پنجــره می آیـــم ...

         می­دانم که وجود تو هم از مشتی خاک و گل است

          اما وسعت روحت را به چه تشبیه کنم ؟

تو همه بودن­ها را در بر می­گیری ...

مهم نیست که امروز چشمانت به خوابی ابدی فرو رفته­اند !

یاد تو هنوز چراغ شب­های ماست ...

داستان درباره یک کوهنورد است که می­خواست از بلندترین کوه­ها بالا برود. او پس از سالها آماده سازی، ماجراجویی خود را آغاز کرد. ولی از آن جا که افتخار کار را فقط برای خود می­خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.

شب بلندی­های کوه را تماماً در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی­دید. همه چیز سیاه بود. اصلاً دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره­ها را پوشانده بود.

همانطور که از کوه بالا می­رفت چند قدم مانده به قله کوه، پایش لیز خورد و در حالی که به سرعت سقوط می­کرد از کوه پرت شد.

در حال سقوط فقط لکه­های سیاهی را در مقابل چشمانش می­دید و احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله قوه جاذبه او را در خود می­گرفت.

همچنان سقوط می­کرد و در آن لحظات ترس عظیم، همه رویدادهای خوب و بد زندگی به یادش آمد.

اکنون فکر می­کرد چقدر مرگ به او نزدیک است. ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد. بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود. و در این لحظه^ء سکون برایش چاره­ای نماند جز آن که فریاد بکشد: "خدایا کمکم کن!"

ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می­شد جواب داد:

 "از من چه می­خواهی؟"

-          ای خدا نجاتم بده!

-          واقعاً باور داری که من می­توانم تو را نجات بدهم؟

-          البته که باور دارم.

-          اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن...

یه لحظه سکوت...

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می­گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند.

بدنش از یک طناب آویزان بود و با دست هایش محکم طناب را گرفته بود...

و او فقط یه متر از زمین فاصله داشت.

و شما؟ چقدر به طنابتان وابسته­اید؟

آیا حاضرید آن را رها کنید؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید.

هرگز نباید بگویید که او شما را فراموش کرده. یا تنها گذاشته است.

هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست. به یاد داشته باشید که او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است.

                               ............................................

    زیبا ترین حرفت را بگو
    شکنجه پنهان سکوتت را آشکار کن
    و هراس مدار از آن که بگویند
    ترانه بیهودگی نیست
    چرا که عشق
    حرفی بیهوده نیست
    حتی بگذارآفتاب نیز برنیاید
    به خاطر فردای ما

    چرا که عشق،

    خود فرداست

    خود همیشه است

    بیشترین عشق جهان را به سوی تو میاورم

    از معبر فریادها و حماسه ها

    چرا که هیچ چیز در کنار من

    از تو عظیم تر نبوده است

    که قلبت

    چون پروانه یی

    ظریف و کوچک وعاشق است

               آسمان که می گیرد، دنیا به اندازه تنهایی من خالی می شود

             کاش بودی و می دیدی عجب برزخی است

              کاش هنوز در کنار مهربانی تو و زیر سایه امن تو

                                                                                           خانه داشتم

                                      یاور همیشگی من!

آن روز شبنم نگاهم را ندیدی، انگار حواست نبود

        من زردی نگاه تو را به حساب شلختگی پائیز گذاشتم

                 « این روزها دیگر خودت نیستی!»

        می دانم وازه هایم از رمق افتاده اند و بازار احساساتم کساد شده­اند

        سهم من شاید تنها صبر یعقوب و انتظار یوسف بوده

        اما من تا آخرین لحظه عمر منتظر نگاه مهربان توام...

پرواز می کند هر لحظه پرنده رویای من

                                                            تا یاد تو

تا ببیند شاید ای نگار من

                                                رخ زیبای تو

روی تو سرچشمه خوبیها

من هر لحظه محو تماشای تو!

اکنون نگاه من؛

            بی سبب می جوید تو را!

چرا که نیستی؛

راستی تو که نیستی پس من زنده ام، چرا؟

من دچار گشته ام

                        هم به فراغ

                                                هم به عشق تو

مرا دریاب!

            من از فراغ تو می میرم

سهم من شاید همین دربدری و غصه و تنهایی باشد

سهم من شاید ماندن در حسرت دیدار تو باشد

            سهم من شاید آخر مردن در حسرت روی تو باشد

اما چرا؟

من که؛

نگاهم جز به نگاهت دل نبست

زبانم جز وصف تو نکرد

دعایم جز وصالمان نبود

حیاتم جز برای تو نبود

                                    پس چرا؟

به خدا دلم می سوزد آخر؛

                                    به کدامین گناه من اینک بایستی جدا از تو باشم

مگر؛

            اشکم نامت را بر جاده احساس حک نکرد

یادت چون سایه همراهم نبود

تبسمت همه آرزویم نبود

اسمت ورد زبانم نبود

عشقت در همه وجودم نبود

                                                پس چرا؟

چرا باید در غم فراغت بسوزم

من دیگر چون آدمکی هستم

                                                که فقط؛

                                                نفس می کشم

                                                اشک می ریزم

                                                حسرت می خورم

                                                آرزوی مرگ می کنم

هر زمان كه از جور ِ روزگار
و رسوايي ِ ميان ِ مردمان
در گوشه ي تنهايي بر بينوايي ِ خود اشك مي ريزم،
و گوش ِ ناشنواي آسمان را با فريادهاي بي حاصل ِ خويش مي آزارم،
 
و بر خود مي نگرم و بر بخت ِ بد ِ خويش نفرين مي فرستم،
و آرزو مي كنم كه اي كاش چون آن ديگري بودم،
كه دلش از من اميدوارتر
و قامتش موزون تر
و دوستانش بيشتر است.
 
و اي كاش هنر ِ اين يك
و شكوه و شوكت ِ آن ديگري از آن ِ من بود،
 
و در اين اوصاف چنان خود را محروم مي بينم
كه حتي از آنچه بيشترين نصيب را برده ام
كمترين خرسندي احساس نمي كنم.
 
اما در همين حال كه خود را چنين خوار و حقير مي بينم
 
از بخت ِ نيك، حالي به ياد ِ تو مي افتم،
 
و آنگاه روح ِ من
همچون چكاوك ِ سحر خيز
بامدادان از خاك ِ تيره اوج گرفته
و بر دروازه­ي بهشت سرود مي خواند
 
و با ياد ِ عشق ِ تو
چنان دولتي به من دست مي دهد
كه شأن ِ سلطاني به چشمم خوار مي آيد
و از سوداي مقام ِ خود با پادشاهان، عار دارم.

لغزنده چون اثیر.

رخشنده چون شهاب .

رقصنده چون فریب .

گیرنده چون شراب .

پوینده چون امید .

گوینده چون نگاه ،

پاینده چون خیال .

سوزنده چون گناه ،

فرخنده چون شباب .

دلزنده چون بهار ...

اینست آنچه من،

                  می خوانم به نام : « یار »

از کتاب پیله و پروانه پرستو ابراهیمی

و خداوند زن را از پهلوی چپ مرد آفرید...

آری، خداوند زن را از پهلوی چپ مرد آفرید

نه از سر او تا فرمانروای او باشد

نه از پای او تا گله کوب امیال او باشد

بلکه از پهلوی او تا برابر با او باشد

و از زیر بازوی او تا مورد حمایت او باشد

و از نزدیک ترین نقطه به قلب او تا معشوق و محبوب او باشد.

"برای رسیدن به اوج جملات امروزت را هر روز تکرار کن"

خدایا با من حرف بزن!

کودک نجوا کرد: خدایا با من حرف بزن

مرغ دریایی آواز خواند کودک نشنید

سپس کودک فریاد زد: خدایا با من حرف بزن

رعد در آسمان پیچید اما کودک گوش نداد

کودک نگاهی به اطرافش انداخت و گفت:

خدایا بگذار ببینمت

ستاره ای درخشید ولی کودک توجه نکرد

کودک فریاد زد:

خدایا به من معجزه ای نشان بده

و یک زندگی متولد شد. اما کودک نفهمید

کودک با ناامیدی گریست

خدایا با من در ارتباط باش

بگذار بدانم اینجایی

بنابراین خدا پایین آمد

و کودک را لمس کرد

                ولی کودک پروانه را کنار زد و رفت ...

عشق به دیگران ضرورت نیست حادثه است،

عشق به وطن ضرورت است نه حادثه،

عشق، ترکیبی است از ضرورت و حادثه

عشق، تنها تعلق است.

عشق، دل مضطرب نمی خواهد،

عشق وابستگی است. انحلال کامل فردیت است در جمع

عشق، مجموع تخیلات یک بیمار نیست.

عشق، یعنی پوشش ناب دائمی،

عشق به سراغ خستگان روح نمی­آید.

عشق خطرناک است نه عاشق

عشق حذف کامل فاصله را درخواست می­کند.

عشق محصول ترس از تنها ماندن نیست

عشق فرزند اضطراب نیست. عشق داروی توانمند جان است

عشق به دیگری ابرازی است برای زیبا و زیباتر ساختن زندگی

عشق شکستن و پاره کردن حریم ممنوعیت­های ناموجه است

عشق اوج آزادی فردیست برای آنکس که خواهان شریف­ترین آزادی است